Ouderwets scheuren over de wegen

Vanochtend is het druk. Wachten op de douche vrij komt en er komen veel mensen aan de eettafel zitten om een boterham met jam naar binnen te werken, zoals ik. Zoals in ieder hostel delen we ook hier elkaars verhalen en plannen. De ene trekt rond richting het oosten en een ander moet straks werken om dan later alsnog te kunnen rondtrekken, op zoek naar nieuw werk. Het heeft wel iets en ben een beetje jaloers, maar ben toch ook wel blij met mijn huidige werk. Na een tankbeurt, voor 3,39 per gallon, rij ik richting de eindbestemming va mijn vakantie: Las Vegas! Niet voordat ik de Route 66 heb bereden.

Vanaf het dorpje Seligman is dit het leukst om te doen. Alle winkels zijn gericht op deze bekende route (die van Chicago naar Santa Monica gaat) en ze hangen vol met dingen. Uithangborden, kentekenplaten, levensgrote Marilyn Monroe-poppen, zolang het maar iets met Route 66 of de jaren 60 te maken heeft. In dit dorp, wat dicht langs de snelweg ligt, is het ook waar de meeste touringcars stoppen. De weg die ik hierna volg is dan ook minder spectaculair als gedacht. Tot aan Kingman rij je door de Grand Canyon, zo heet de hele regio en dit deel heeft lange rechte wegen en uitgestrekte vlaktes met daarachter bijzonder gevormde bergen met steile hellingen. Enkel het plaatsje Hackberry heeft een winkel (voormalige garage/tankstation) met typische Route 66-artikelen en wat mooie oldtimers op het terrein er achter staan.

20130923_144104Na een stop in Kingman rij ik naar Oatman. Dit dorp, wat ook leeft van Route 66, ligt middenin de bergen en kent een bochtige prachtige route er naar toe. Jaloers hoor ik een Harley met ronkende motor wegscheuren. Na Oatman is het weer saai als ik via Bullhead City de staat Nevada in rij. Aan de andere kant van de Colorado rivier, waar Nevada ligt, zijn al direct de hotels te zien met de casino’s. Dit is de staat met casino’s, overal waar mensen komen.

De weg naar Las Vegas gaat nu door de woestijn en is lang en recht. Gelukkig heb ik airco en cruise control! En zelfs 120 km/u is nog te langzaam voor de gemiddelde bestuurder hier. Als zelfs vrachtwagens je snelheid volgen, trap ik nog wat harder het gaspedaal in. Bij Boulder City, aan het eind van de snelweg, sla ik rechtsaf en stop ik op de Hoover Dam. Een modern stuk techniek van een waterkrachtcentrale, met uitzicht op Lake Mead, maar meer is het ook niet. Helaas zit ik nu wel weer in spitsuur, en vlakbij de belangrijkste stad van de regio, dus is het filerijden Las Vegas in. Het is niet moeilijk om de hotels aan The Strip te vinden, je ziet ze al van ver, dus een willekeurige grote straat inrijden en je komt er vanzelf. Aangezien mijn hotel ook nog een opvallende pyramide-vorm heeft, is dat al helemaal niet zo moeilijk te bereiken.

Na het inchecken, waarbij de receptionist acher zijn desk enkele centimeters lager staat zodat hij altijd tegen jou op moet kijken, ga ik naar de kamer. Geen uitzicht op The Strip, maar op de pyramide. Wel een bad, dus niet veel later laat ik dat vollopen en rust ik lekker uit. Nog even wat tv hangen en slapen in mijn veel te brede Kingsize bed. Jammer dat het dan weer niet lang genoeg is.

Meer foto’s:

West Amerika / Route 66
   


Reageren is niet mogelijk.