In cabrio naar Yosemite

Het is weer vroeg, maar het begint lastig te worden, aan het tijdsverschil ben ik wel gewend, denk ik. Ontbijt, airportshuttle, eindbestemming: het verhuurcenter. De automatische check-in werkt niet, het geeft geen reden en dat is natuurlijk irritant. Ik moet dus in een rij staan waar ik niet voor had gekozen. Kort, licht aangezet van frustratie leg ik aan de balieambtenaar uit dat ik gewoon wil inchecken, verder niets. Hij luistert niet, want hij vraagt alles wat de automaat ook al wilde weten, en nog een beetje meer. Wil ik navigatie? Nee. Wil ik de brandstof vooraf betalen? Nee! Wil ik een exta verzekering? NEE! Ik heb toch niet voor niets de check-in via het apparaat gekozen? Geef me een accoord voor de auto en klaar. “Sorry Sir, but convertibles aren’t available at this moment. You probably have to wait two hours.” Euhm, u zegt wat? Ik heb een reservering en … pfff.. 1.. 2.. 3.. Hij biedt mij een auto uit de premium klasse aan, maar ik weet al dat die goedkoper zijn en hij wil geen korting geven, dus dat doe ik niet. En ik wil mijn cabrio! In de parkeergarage zit er een stel ook te wachten op een cabrio. Ze zitten er al een half uur. Niet veel later komt er een Nederlands setje aan die ook wacht op de cabrio. Het eerste uur gaat redelijk snel met het doornemen van onze plannen en opdoen van ideeën. De manager wil ondertussen niets voor ons betekenen en wil al helemaal niets versnellen. Zelfs een kop koffie ter compensatie van het wachten zit er niet in. Drie jonge gasten komen aanrijden in een Chrysler Sebring, lijkt wat afgetrapt, niet een cabrio die ik zou willen rijden, hopelijk brengen ze die niet terug. Gelukkig horen mijn nieuwsgierige oren dat ze problemen hebben met de auto, dus die zal niet zo snel worden vergeven. Het eerste stel krijgt dan een auto, een Chevrolet Camaro, mooi wagentje en met de wachtenden zwaaien we ze jaloers uit. Een andere manager komt langslopen en vraagt ons om nog een half uur geduld te hebben, hij heeft een paar auto’s bijna klaar. Nog iets later zegt hij dat hij een Ford Mustang en een Camaro heeft. Het Nederlandse jonge stel wil wel graag de Mustang, hij had al uitgevonden dat de bagage daar makkelijker in past. No problemo, ik neem de Camaro wel! Wat een ge-wel-dig toffe auto om een week in te rijden. Slechts 13-en-nog-wat miles op de teller, kenteken afgegeven dit jaar. Na snel alles te hebben ingeladen rij ik weg en test een paar knoppen uit. Dacht ik ook nog voordat ik instapte een navigatiesysteem te hebben ontdekt, maar dat bleek gewoon het mediasysteem te zijn met o.a. satellietradio (SirusXM). Dan maar de navigatie op mijn tablet gebruiken.

Mijn bestemming is Yosemite National Park. Ik had vooraf al uitgebreid doorgenomen wat de route is, maar dit ging toch niet zo heel goed. De freeway (snelweg waar je meestal 65 mph mag rijden) ging wel erg makkelijk en ik miste een afslag, of wat. Bij de eerste tussenstop bleek ik al te zuidelijk te zijn terwijl ik richting het oosten moet rijden. De enige weg die ik nu nog kon nemen was de weg die, waar ik later pas achter kwam, dezelfde is als ik voor de volgende dag had gepland voor de route vanuit Yosemite. Extra mijlen maken en een weg twee keer rijden zonder bijzondere reden, jammer, gemiste kans en dat op de eerste rijdag al.

pano-yosemite-glacier-mtview_1920x768

Gezien de lengte van de rit kwam ik pas rond 5 uur bij de ingang van Yosemite aan, en ik had ook nog eens tussendoor besloten om de route om te gooien en de ingang aan de andere kant van het park te nemen (via Oakhurst). De enige stop in het Park zou Glacier Point zijn voor die avond. De bochtige weg omhoog met klimmen en dalen zorgde er voor dat het snel ging met de brandstof. Had ik toch moeten tanken vóór ik Yosemite inreed? Bovenaan Glacier Point heb je een prachtig uitzicht op het park. Het was al laat, schemerig en vooral lekker rustig. De zon zou nu onder gaan, maar daar was weinig van te zien door laaghangende bewolking bij de kust. Op de weg terug stond er een groepje mensen te vragen om een lift, ze wilde 2 mile omhoog waar hun hippiebus stond, die ik ook al had gespot op de heenweg. Nu passen er niet veel mensen in een cabrio, dus ik kon ze niet allemaal meenemen. Twee Fransen stapten in en onderweg namen we nog 2 anderen mee die opgevouwen achterin gingen zitten. Helemaal blij dat ze niet omhoog terug hoefde te lopen stapten ze weer uit de auto bij hun bus en vervolgde iedereen zijn eigen weg. Ik nu richting mijn hostel, aan de andere kant van het park. Helaas waren er halverwege werkzaamheden wat voor een vertraging van 20 minuten zorgde en is -achteraf- het rijden in pikkedonker niet de gemakkelijkste manier. Door de branden en rookontwikkeling werd het ook afgeraden om niet onderweg te stoppen, het werd een lange bochtige rit. Ergens rond half 10 kwam ik bij het hostel aan waar het nog lang gezellig bleef met alle gasten.

Reageren is niet mogelijk.