Filmtastisch!

Vandaag zou ik naar Knott’s Berry Farm gaan, maar door omstandigheden heb ik dat overgeslagen. Spijtig, ik had er zin in, maar het zal ook niet goed zijn voor mijn ribben om voortdurend in achtbanen te gaan zitten. Univeral Studio’s, wat ik voor eerder had gepland, is vandaag de bestemming. Door het verkeer heen gemurweld kom ik er om 11 uur aan. Helaas door de afstand van de parkeerplaats naar de ingang en de echt ontzettend trage kassamedewerkers ben ik pas drie kwartier later binnen. Gelukkig is het park niet zo groot en heeft het weinig attracties. Ik begin bij de Studio Tour, dit moet je gezien hebben en is toch de reden waarom je hier bent. De rondrit duurt net geen uur en kent een paar leuke onderdelen (King Kong, Jaws, delen van studiosets), maar voor mij ging het toch iets te langzaam. Door het hele park staan borden met de wachttijden van alle attracties, erg makkelijk om zo te bepalen wanneer je welke attractie wilt bezoeken. Ik kies Simpson the Ride uit. Helaas klopte de wachttijd niet, maar de wachtrij is zeer mooi ingericht en er draaien verschillende The Simpsons-filmpjes. Een geweldige ervaring verder loop ik door naar de volgende attractie: The Mummy. Dit is een echte achtbaan, de enige in het park, en is ook nog in het donker. Ze hebben hier een slim systeem bedacht om geen tassen mee te hoeven nemen de achtbaan in; gratis kluisjes. Zouden ze in Nederland ook kunnen doen. Daarna volgt Transformers, een 3D-attractie waarbij het karretje meebeweegt en het lijkt alsof je er middenin zit. Ik had hier zelfs de mazzel dat er een ‘single rider lane’ is, enkele reizigers mogen dan direct instappen. Perfect!

Met enkel ‘waterattractie’ als idee achter Jurassic Park stap ik de boot in, ook hier een single riders lane dus lekker snel aan de beurt. Het eerste deel van de rit is kalmpjes en kent af en toe wat miezerige waterstraaltjes, niet om je druk om te maken. De omgeving is erg mooi ingericht met de bekende film als thema. Dan is de steile lift te zien, snel wordt de boot hoog opgetrokken waar het niet eens wacht. Met een razend tempo val je naar beneden recht het water in. Een grote plons en een hele hoop water later wordt je weer aan de kant gezet. Er zijn tissues aanwezig om je gezicht te drogen, kleding moet maar in de zon drogen. Dat moet ook wel, want het is nat, zeiknat. Mijn cameratas heeft geen spatje doorgelaten naar de binnenkant. In de zon, uitkijkend op de nieuwe slachtoffers, droog ik op en vervolg ik mijn weg door het park.

De show van Waterworld begint over 20 minuten, dus ik loop daarheen. Het is nog vroeg maar wil per se in de zon staan om te drogen dus dring voorzichtig een beetje voor. Boze gezichten kijken mijn kant op. Ik wil ze zeggen dat het niet uit maakt waar je staat, want we staan zowat vooraan en er is genoeg plek om straks uit te zoeken, maar ach, waar maak ik me druk om. Lekker belangrijk, ik wil mijn zonplek. Op de tribune ga ik niet op een ‘wet zone’-stoel zitten, ik ben al nat genoeg. Als het drukker is en de laatste mensen binnenwandelen worden we opgewarmd, behalve op die stoelen waar je juist wordt afgekoeld. De 3 tribunes worden tegen elkaar opgejouwd en de acteurs weten ons goed te vermaken. De show zelf is ook goed, met veel stunts op en om het water, vuureffecten en omgebouwde boten en jetski’s. Een technisch mankement zorgt voor een kleine onderbreking, niet veel later is de show zelfs al voorbij.

pano-universal-waterworld_1920x576

Vanuit het theater loop ik door naar het horror-doolhof. Geen idee wat het is, ik zie wel. Op de borden staat dat je de acteurs niet mag aanraken, zij zullen dat bij jou ook niet doen. Nu begint me al wat te dagen. Achter mij in de rij staan twee jonge meiden die tijdens het wachten al aan het geinen waren met hun vrienden door ze onverwachts wat griezeligs toe te roepen. Lol dat ze hebben. En zoals een goede horrofilm het betaamt, het lachen zal ze snel vergaan. Snel nadat we binnen zijn worden we al opgewacht door een acteur, ik kijk over mensen voor me heen en zie hem al snel bewegen. Hij kruipt achter een gordijn en ben al een beetje op m’n hoede. Met een snelle stap naar voren maak ik ruimte voor hem en laat hij de meiden achter me flink schrikken. Gheghe… Het doolhof bestaat uit allerlei decorstukken in horror-stijl, weer zeer mooi gedaan. De acteurs hebben waarschijnijk ontzettend veel lol in hun werk, want keer-op-keer maken ze de mensen voor en achter mij aan het schrikken. Ze weten blijkbaar wie ze moeten hebben. De meiden achter me schrikken een keer zo goed dat ze achter me proberen te schuilen. Ze verontschuldigen zich dat ze zich aan mij probeerden vast te klampen, maar mij maakt het niet uit. Ik heb de grootste lol. Als ze even later met een grote boog om een vermeende acteur heenlopen (het blijkt gewoon een pop te zijn), lopen ze voor me. Nog leuker! Bij iedere acteur stoppen ze en gillen keihard, een keer doken ze zelfs in mijn armen, zo erg waren ze geschrokken. In de attractie zelf lopen de mensen te dicht op elkaar om het leuk te maken, ik vind het daarom wat tegenvallen, maar die meiden maken het echt geweldig. Vlakbij de uitgang worden ze nog een keer opgewacht door een acteur en doordat ze nu ruimte hebben, en het licht zien, rennen ze als een dolle naar buiten. Buiten lig ik helemaal dubbel. Zj weten niet of ze het nou geweldig of heel eng vonden. Na een (late) lunchbreak bezoek ik Shrek 4D en ga de souvenirswinkels langs. Tijd om te gaan, het is al bijna 5 uur. De winkelstraat buiten het pretpark is nu ook volop in bedrijf, dus daar winkel ik nog even voordat ik vertrek richting de eindbestemming van de dag: San Diego.

Te optimistich heb ik hier vooraf 2,5 uur voor uitgetrokken via Highway 1. Ik kom vrijwel direct in files terecht en dat duurt en duurt maar. Als de Pacific Coast Highway dichtbij is, is het al schemerig. De zon is nog niet onder, maar van de kust en de bijbehorende plaatsen zie ik weinig. Hampton Beacch en Newport Beach zagen er wel leuk uit met de straatverlichting. Als ik niet veel later door het donker moet rijden, wijzig ik na een pitstop de route, direct weer de snelweg op en door naar het hostel. Misschien dat ik morgen terug kan komen om wat te gaan bekijken.

In het hostel is het rustig, erg rustig. De lobby is stil en in de keuken zitte wat mensen. Er blijken slechts 10 mensen te verblijven. Het hostel is nog niet zo lang geleden begonnen en heeft doordeweeks ook een rustige periode. Parkeren is lastig in dit deel van de stad, vlak achter het Gaslamp Quarter, maar 12 uur parkeren op een onbeveiligde locatie voor 8 dollar is nog te doen. Ik loop nog even een rondje door de buurt en zie de verschillende cafe’s die het druk hebben. Gezellige buurt.

Meer foto’s:

West Amerika / Universal


Reageren is niet mogelijk.