Enerverende ervaring rijker

It’s a beautiful day. The sun is shining. I feel good. And no-one’s gonna stop me now. Oh yeah!

Een klein beetje uitslapen tot 9 uur en voor het eerst tijdens mijn vakantie doe ik m’n contactlenzen in. Ik heb ze pas sinds de zaterdag voor vertrek, dus het zal wel een uur ofzo gaan duren voordat ik ze in heb gedaan. Helemaal niet! Dit ging veel makkelijker dan gedacht, kwartiertje, hoogstens. I can do this shit! Tijd voor een zonnebril dus, er zijn winkels genoeg in Venice die ze verkopen. Voor 7 dollar ben ik een cool dude geworden en wandel ik wat verder langs de winkels. Het is nog maar 10 uur en toch al druk. Volgende stop is Subway waar ik een ‘footlong’ (30 cm) Italian BMT haal. De helft wordt mijn ontbijt, de rest is voor later.

Ik vraag in het hostel de route naar het ziekenhuis waar ik mijn pijn kan laten nakijken. Het zou dichtbij moeten zijn, maar ik verdwaal keer op keer. Dan de verkeerde straat ingereden met eenrichtingsverkeer, dan weer te ver doorgereden waar keren niet mogelijk is. Om gek van te worden. Na een uurtje parkeer ik bij het ziekenhuis, maar sta ik bij de verkeerde ingang. In het ziekenhuis is het rustig, misschien doordat het zondag is, dat hoeft niet lang te duren denk ik nog onwetend. Bij de balie van de eerste hulp adviseren ze de verzekering nog even in te lichten en te vragen naar de Amerikaanse vestiging voor de factuur. Ik bel met de telefoon van het ziekenhuis, maar daar is geduld voor nodig. Internationale nummers accepteren ze niet zomaar. Verzekering geeft accoord voor de kosten, maar ik moet ze wel bellen als er kosten bij komen. Zij regelen de rest, dus daar maak ik me dan maar ook geen zorgen over.

Als ik de eerste keer wordt geroepen denk ik, goh, dat is snel. Blijkt helaas om wat basisvragen te gaan. Drink je veel, wat voor werk doe je, gebruik je medicijnen, bloeddruk meten. Onzin, maar ja, ze kennen me niet dus ze moeten wel. Het duurt even voordat ik naar binnen geroepen wordt, van de wachtkamer naar een behandelkamer. Ik word blijkbaar niet gelijk geholpen, want het duurt weer een tijd. Er komt een verpleegster die mijn ademhaling controleert en vraagt naar waar het pijn doet en zo. Dokter komt weer wat later binnen en voelt eens wat, ze heeft alvast de radioloog geïnformeerd zodat zij foto’s kunnen maken. Op de vraag hoe lang het nog gaat duren is haar antwoord ‘Probaly an hour, you just have to wait, sir.’ Euh, wat? Dit is duidelijk geen Nederlandse werkwijze, maar ik heb mij er naar te gedragen helaas. De cool uitziende X-Ray-guy staat 5 minuten later al aan het bed, maar ik zeg hem dat ik wel de verzekering moet informeren. Ik bel weer en vraag of de röntgen accoord is en vraag nog even extra naar het bedrijf dat de factuur gaat betalen, om zeker te zijn. Ik krijg accoord en de naam van het bedrijf, dat moet voldoende zijn, zegt de medewerker.

Na de foto’s duurt het weer een tijd voordat de dokter komt vertellen wat er aan de hand is. Interne kneuzingen bij de rib en een ribfractuur. Ze legt uit dat ze langs elkaar zijn verschoven, niet los van elkaar. Of, dat is wat ik er van heb begrepen. Ze wil medicijnen voorschrijven, maar ik heb liever algemene pijnstillers voor ’s nachts, overdag kan ik er nog wel mee leven. Ze schrijft wat op waarmee ik naar de commerciële drogist mag en ze geeft aan dat de verpleegster de verklaring nog komt langs brengen en ik daarna weg kan. Dit duurt uiteraard weer een tijd. Ze geeft instructies (goed in-/uitademen en rustig aan doen) en ik krijg de foto’s mee. Jeej, een aandenken!

Als ze mij wegstuurt moet er nog betaald worden. Ik wil weten of het veel is, tot een 100 dollar of zoiets kan ik nog wel voorschieten, want ik wil niet langer blijven. Men had mij al duidelijk gemaakt dat er een US Billing Address nodig is, die heb ik niet van het bedrijf. De exacte prijs kunnen ze niet geven, want de dokter moet nog een factuur maken, maar de basis is al 800 dollar. Dat ga ik dus zeker niet voorschieten, ik bel de verzekering maar weer. Hij bevestigt een adres, maar het bedrijf zit in Canada. Ik vraag om een Amerikaans adres, dat krijg ik met moeite, maar krijg verder weinig informatie. Dit moet voldoende zijn, zo werkt het altijd en de Amerikaanse tussenpersoon heeft waarschijnlijk al contact gehad met het ziekenhuis om het te regelen. De baliemedewerkster vindt het nu wel lang genoeg duren en vraagt mij vriendelijk toch om juiste gegevens. Wat ik nu heb is echt niet voldoende en dat een verzekering met een ziekenhuis contact opneemt voor een factuur? Dat zal nooit gebeuren!

Een vierde telefoontje (net als die daarvoor van mijn eigen mobiel, want dan gaat het wat sneller) lost in eerste instantie nog niets op. Ik geef de telefoon aan de medewerkster en ze krijgt in ene andere gegevens. Waarom kreeg ik die net dan niet? Ik weet op dat moment dat ik een brief ga schrijven naar de verzekering, dit is echt niet de service zoals ik van hen had verwacht. Als de accu van de telefoon leeg is en ik deze terug krijg, zegt ze dat we het hier mee moeten doen, maar ze haar best gaat doen de factuur te claimen. En anders is het maar voor het ziekenhuis. Ze heeft tich wel een beetje medelijden met me en verontschuldigt zich voor de maner waarop het Amerikaanse systeem in elkaar zit voor buitenlanders, totaal niet vriendelijk. Uiteindelijk rij ik 4 (!) uur later bij het ziekenhuis weg en weet ik snel terug te rijden richting het hostel.

20130915_185140In de aangegeven buurt van het hostel kan ik geen parkeerplaats vinden die beschikbaar is om ’s nachts gratis te parkeren. Ik zet de auto op een andere locatie waar de nacht 20 dollar kost. In het hostel eet ik de rest van de Subway-sandwich op en wandel nog wat rond in Venice. Zonsondergang, coole skaters en een geinig optreden. Nice. Het uitdoen van de contactlenzen gaat helaas minder snel als het indoen. Niet lang daarna ga ik slapen, blij dat ik weet wat er aan de hand is.

Reageren is niet mogelijk.