Een drukke zaterdag aan de westkust

De door de eigenaar gemaakte pannenkoeken gaan er de volgende dag goed in. Ze zijn blijkbaar wereldberoemd, want in het gastenboekje van het hostel worden ze geroemd en wil iedereen het recept weten. Rond 10 uur rij ik met een veel te volle maag weg, richting Highway 1. Het is nu wat minder mooi, maar het landschap verandert ieder half uur. Doordat je over een provinciale weg rijdt (je mag er buiten de steden 55 mph, daarbinnen 30 of 40) zie je veel meer dan via de snelweg. Tientallen kilometers voor Santa Barbara moet je toch de snelweg op, enkel in deze stad zelf ga ik er van af om even langs de huizen te cruisen. Daarna volg ik weer een tijd de hoofdroute. Het is al druk genoeg op de weg.

Bij Malibu wordt het pas echt druk. Het is een erg uitgerekte stad met veel stoplichten en verkeer en het is niet makkelijk om ergens te stoppen. Het is zaterdag dus overal zijn er mensen die het strand bezoeken en langs de weg geparkeerd staan. Alleen bij de stoplichten heb ik snel tijd om de huizen te bekijken, sommige wat groter en luxer als de ander.

20130915_184204Als ik tegen 4 uur bij Santa Monica rij, weet ik dat ik in de buurt van het hostel ben. Snelweg af en een lange boulevard uitrijden. Als het bord van Venice Beach volgt moet ik opletten. De straat van het hostel was iets met W-nogwat. Bij Waynard Street sla ik rechtsaf en herken ik wat van Google Streetview, hier is het! Zaterdag en dus erg druk en ik zoek een parkeerplek. Niet wetende wat de tarieven zijn rij ik naar een uitbuiter van parkeerplaatsen direct naast het hostel, dat is dan wel zo gemakkelijk. Hij vraagt 40 dollar voor ‘overnight’, dat is even slikken, maar ik doe het, geen zin verder te zoeken. Inchecken, tassen uitladen en het bed gereed maken. In het hostel weten ze me blij te maken dat er gratis parkeerplaatsen zijn in de woonwijk drie straten verder. Daar is het nu te laat voor, maar daar zal ik de komende dagen eens naar gaan kijken.

Er is wel tijd genoeg om Venice Beach te bezoeken. Wat een bijzondere plek is dit. Straatartiesten die groepen mensen aan het lachen maken, kunstenaars die hun werken tonen en verkopen en allerlei kleine winkels met toeristenprullaria die ze willen slijten. En dat tussen allemaal mooie, bijzondere, zongebruinde, schaarsgeklede mensen. De dag sluit ik af met de zonsondergang op de achtergrond van het skatepark, even onthouden dat ik de volgende dag een camera meeneem om dat weer vast te leggen. In bed besluit ik mijn planning om te gooien, omdat de pijn in mijn zij erger lijkt te worden als ik ga slapen.

Reageren is niet mogelijk.